Poor Things

Poor Things'in merkezinde bir yaratılma mucizesinden çok öğrenme süreci vardır. Bella'nın dili, yürüyüşü ve ahlaki kavrayışı aynı hızda gelişmez. Film bu uyumsuzluğu komediye dönüştürürken onu yalnızca tuhaf bir beden olarak seyretmez; çevresindeki erkeklerin özgürlük karşısındaki sınırlarını da açığa çıkarır.

Duncan kendisini maceranın rehberi sanır, fakat Bella deneyim kazandıkça onun romantik özgürlük anlayışının sahiplenmeye dayandığı görülür. Baxter'ın sevgisi daha karmaşıktır: Bella'ya alan açmaya çalışırken onu bir deney olarak yaratan kişi de odur. Film, koruma ile kontrol arasındaki çizgiyi hiçbir karakter için kolayca temizlemez.

Robbie Ryan'ın geniş açılı lensleri, Shona Heath ile James Price'ın tasarladığı mekânları gerçek bir dönem dekorundan çok Bella'nın değişen algısı gibi gösterir. Siyah-beyaz başlangıçtan yoğun renklere geçiş süs değildir; dünyanın olasılıklarının genişlemesini görsel olarak izletir. Jerskin Fendrix'in huzursuz müziği de bu keşfi kusursuz bir masala dönüştürmez.

Bella'nın özgürleşmesi yalnızca cinsel tabuları aşmasıyla sınırlı değildir. Paris'te emek, İskenderiye'de sınıfsal eşitsizlik ve Londra'ya dönüşünde tıp eğitimiyle karşılaşması, arzuyu bilgi ve ekonomik bağımsızlıkla birleştirir. Finalde kendi evine dönmesi başlangıçtaki kapalı düzene teslimiyet değil; o mekânın kurallarını yeniden yazabilme gücünü kazanmasıdır.