Dogtooth

Dogtooth'taki baskının en güçlü aracı kilitli kapı değil, dildir. Çocuklar nesnelerin adlarını yanlış öğrendiği için deneyimlerini tanımlayabilecek ortak bir gerçekliğe ulaşamaz. Baba böylece yalnızca bilgiyi saklamaz; düşünülebilecek şeylerin sınırını da belirler.

Lanthimos aileyi olağanüstü bir tarikat gibi değil, gündelik alışkanlıklarla çalışan küçük bir kurum gibi çeker. Ödül çıkartmaları, kasetle verilen dersler ve bahçedeki yarışmalar ilk bakışta çocukça görünür. Bu sıradanlık, şiddetin ani patlamalarından daha rahatsız edicidir; çünkü düzenin herkes tarafından tekrar edilerek sürdüğünü gösterir.

Sabit ve çoğu zaman karakterlerin bedenlerini kesen kadrajlar, evin kurallarını görsel biçime dönüştürür. Seyirci de dışarıdaki dünyayı göremez ve bilginin parçalarını çocuklarla aynı eksiklik içinde toplar. Filmin kuru mizahı bu kapalı düzene mesafe kazandırırken yaşananları hafifletmez.

Christina'nın getirdiği video kasetleri, aile içindeki yapay anlatıya rakip bir kurgu sunar. Büyük kız filmlerdeki hareketleri taklit ederken özgürleşmiş olmaz; yalnızca eline başka bir dil geçer. Finaldeki kaçış girişimi bu yüzden zafer duygusuyla değil belirsizlikle biter. Dogtooth, dışarı çıkma arzusunun kendiliğinden güvenli bir dünya yaratmadığını kabul eder.