Kinds of Kindness

Üç hikâyeyi birleştiren şey olay örgüsü değil, teslimiyet arzusudur. Robert denetlenmekten şikâyet ederken denetim ortadan kalktığında boşluğa düşer; Daniel sevgiyi imkânsız kanıtlarla sınar; Emily ise ait olduğu topluluk uğruna bütün kişisel bağlarını feda eder. Her karakter özgürlükten kaçmanın farklı bir yolunu bulur.

Aynı oyuncuların yeni bölümlerde başka rollere dönmesi basit bir antoloji numarası değildir. Yüzler tanıdık kaldığı halde ilişkiler değişir ve seyirci her seferinde güvenini yeniden kurmak zorunda kalır. Bu tekrar, güç ilişkilerinin tek bir kişiliğe değil farklı kurum ve yakınlıklara yerleşebildiğini gösterir.

Lanthimos, Poor Things'in gösterişli dünyasından sonra çağdaş ve görünüşte sıradan mekânlara döner. Geniş anamorfik kadrajlar karakterler arasındaki boşluğu büyütür; Jerskin Fendrix'in piyano ağırlıklı müziği ise davranışların törensel sertliğini vurgular. Mizah, zulmün hemen yanında belirir.

RMF adlı sessiz figür üç bölümün başlıklarında ve kısa anlarında dolaşsa da filme tek bir çözüm anahtarı vermez. Kinds of Kindness'ın gücü, seyircinin bağlantı kurma isteğini sürekli canlı tutup kesin bir açıklamayı reddetmesindedir. Nezaket, sadakat ve sevgi gibi olumlu kelimelerin baskı aracı haline gelişini üç farklı deney düzeninde sınar.