The Place Promised in Our Early Days, ayrılmış bir ülkenin haritasını ayrılmış arkadaşların duygusal mesafesiyle üst üste bindirir. Sınır çizgisi yalnızca siyasi değildir; çocuklukta verilen söz ile yetişkinlikte seçilen hayat arasında da uzanır.
Kule anlatının büyük gizemi olsa da film onu salt teknolojik bir tehdit olarak kullanmaz. Sayuri'nin rüyaları başka olasılıkların mekânına dönüşürken kule de gerçekleşmemiş hayatların fiziksel simgesi olur. Bilimsel açıklamalar duygusal bağı tamamen çözmez, ona yeni bir ölçek kazandırır.
Makoto Shinkai'nin trenler, elektrik hatları ve akşam ışığına ilgisi bu ilk uzun metrajda belirgindir. Gündelik ulaşım araçları karakterleri birbirine yaklaştırmak yerine çoğu zaman aralarındaki mesafeyi ölçer. Tenmon'un müziği, geniş manzaraların taşıdığı yalnızlığı melodrama boğmadan güçlendirir.
Finalde uçağın tamamlanması, çocukluk hayaline basitçe geri dönmek değildir. Hiroki ve Takuya sözlerini yerine getirirken onun sonuçlarını da kabul eder. Film, kaybedilmiş zamanı bütünüyle geri getirmez; hatırlamanın geleceği yeniden başlatmaya yetip yetmeyeceğini belirsiz bırakır. Bu yaklaşım, Shinkai'nin sonraki filmlerinde geliştireceği mesafe ve bağ temasının temelini oluşturur.
iyifilm.co
6.9/10